... tak sobie

... tak sobie myślę,

że jedną z niewątpliwie najsmutniejszych rzeczy

w związku jest sytuacja, gdy dwoje ludzi się ogranicza...dla wspólnego dobra (?)

Próbując budować na siłę coś niby wspaniałego, zmuszając się do wielu niepotrzebnych ustępstw,rezygnując z czegoś, co dla drugiego nie ma znaczenia, ufając z powątpiewaniem, wierząc w nieistotne rzeczy, ulegając pseudowartościom, dając wolność niesamowicie kontrolowaną, organizując często czas a nawet pragnienia(?) partnera na swój własny, specyficzny nam tylko sposób, mając oczywiście dobro związku na myśli, chyba?

To smutne, gdy konsekwencje naszych wyborów powalają nas na kolana,

smutniejsze, że winy szukamy u partnera,

a przecież jesteśmy razem, bo taka była decyzja. Nasza.

Nie wyłącznie partnera.

I to w chwili dokonywania wyboru trzeba pobudzić wyobraźnię.

Jak już dokonamy wyboru ...

to wszystko, co nas spotka będzie tylko jego konsekwencją.

Później nie ma już winy mojej, partnera, innych ludzi.

Później ...

później to trzeba nauczyć się przyjmować z godnością konsekwencje naszych wyborów.

Nie doszukiwać się winy.

Nauczyć się żyć.